Feeds:
टिप्पणी
टिप्पण्या

Archive for मार्च, 2010

तो : शेवटी मी तिच्याशी बोललो, आणि तेहि स्वताहुन. हं आता हे बोलणे फ़क़्त ‘हाय’ पर्यंतच सीमित होते, पण तरीही सुरवात मी केली. रूमवर मित्रांना अगदी छाती फुगवून माझा हा पराक्रम सांगितला.
यावेळचा valentine डे रविवारी आलेला. सालाबाद प्रथेप्रमाणे मी आपला एकटाच होतो. बाहेर जायचं म्हटलं तर हि जोडपी पहिली कि जास्तच एकट असल्याचं जाणवतं. म्हणून सगळा दिवस रूमवर निवांत झोपून काढला. रात्री relationship status ‘single’ आसलेल्या मित्रांबरोबर मदिरा प्राशन करत हा valentine डे, आणि तो साजरा करणारे किती मूर्ख आहेत या विषयावर चर्चासत्र केलं.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी सोमवारी मात्र ऑफिसला जाताना रोडवरती फुलांच्या दुकानात तो टवटवीत लाल गुलाब पाहिल्यावर मात्र राहवलं नाही. कसलाही विचार न करता तिला देण्यासाठी एक गुलाब घेतला आणि bag मध्ये ठेवला. (पण काय हो साधा एक गुलाब एवढा महाग?)
ऑफिसमध्ये कालजरी valentine डे झाला असला तरी बर्यापैकी इफेक्त जाणवत होता. खास करून नवीन भारती झालेल्या फ्रेशर मुला-मुलींमध्ये.
पण अजून ती काही दिसली नव्हती. ती दिसेनम्हणून ३-४ वेळा प्रिंटऔट, कॉफी वगेरे घ्यायच्या नादाने तिच्या cubicle कडून फेऱ्या मारल्या होत्या पण तिचे काही दर्शन झाले नव्हते. ११ च्या सुमारास सहजच टीम लीड (TL) शी बोलण्यासाठी उभा होतो, तर पुढून ती येताना दिसली. सोबत दोन मैत्रिणी होत्या. गुलाबी सलवार कमीज मध्ये ती एकदम गुलाबाच्या कळीप्रमाणे खुलून दिसत होती. (आणि आता कळले चित्रपटात हिरोईन बरोबर सुमार दिसणाऱ्या तिच्या मैत्रिणी नेहमी का असतात ते :-)) पुढे TL होती आणि समोर ती, TL कडे दुर्लक्ष करून चालणार नव्हते, आणि तिच्याकडे काही केल्या दुर्लक्ष होत नव्हते. कसेबसे TL शी बोलणे संपवले. एकदम लक्ष bag मध्ये ठेवलेल्या गुलाबाकडे गेले. हात bag कडे जाणार तोच अनेक प्रश्न समोर येवून ठाकले.
तिला देण्यासाठी गुलाब घेतला खरा, पण काय म्हणून देणार? आता पर्यंत फ़क़्त ‘हाय’ हेच बोलणं झालं होतं. तिच्या मनात काय आहे कोणास ठावूक? कोण जाणे ती प्रत्येकाशी इतक्या चांगल्याप्रकारे वागत असेल, आणि मी आपला याला ‘प्रेम’ समजत असेल. कोण जाणे तिचा कोणी तरी असेलही. आणि जर मी तिला गुलाब दिलाच, आणि तिने नाही म्हटलं  तर? ऑफिसमध्ये जायची पंचायत होईल. परवा कंपनीच्या induction document manual मध्ये ‘woman harrasement’ बद्दल वाचलं होतं असंच काहीतरी. बापरे!!!
पण खरच ती कशी चुलबुली आहे, नेहमी हसत-खेळत असते, लोकांमध्ये लगेच मिसळते. या उलट मी, तसा थोडा soft spoken, लगेच लोकांमध्ये मिसळायला नाही जमत मला, हो पण एकदा चांगली मैत्री झाली कि मग बिन्दास्त जमते त्याचाशी. ती पुण्यात वाढलेले, मी आपला लहान शहरातून पुण्यात आलेला. किती फरक आहे आमच्या मध्ये, कस काय जमेण आमचं?
मघाशी अगदी लगबगीनं घेतलेलं पाऊल थोडं मागे घेतलं.
पण मन काही मानेना, सारखं लक्ष bag मध्ये ठेवलेल्या गुलाबाकडे जात होतं. वाटत होत बिनधास्त जावं आणि तिला गुलाब देवून यावं. पण काही ध्येर्य होत नव्हतं.
तेवढ्यात client कडून दोन बग असाईन झाले, आणि मी ते सोडवण्यात व्यस्त झालो.
संध्याकाळी ऑफिस मधून निघताना communicator (कंपनीत इंटर्नल चालणारा messenger) वर तिचं status offline दिसलं.
रात्री रूमवर आल्यावर bag मधला गुलाब पहिला, त्यानं देखील माझी वाट बघून बघून कंटाळून मान टाकलेली. :-(.
मी त्याची मान सरळ केली आणि त्याला “Java Complete Reference” च्या पुस्तकामध्ये ठेवले.

ती : या वेळेस रविवारी valentine डे होता. दिवसभर friends कडून Valentine डे चे SMS, call येत होते. TV वर, रेदिओ वर सकाळपासून मस्त romantic गाणी येत होती. मस्त वाटत होतं. दुपारी एक फोन आला आणि माझा मूडच ऑफ झाला. एका जुन्या मित्राचा, रवीचा होता तो फोन. valentine डे वीश करायला. आम्ही आधीच्या कंपनीत दोघे एकत्र होतो. रवी तसा बोलका, दिसायला हंड्सम. म्हणजे प्रथम दर्शनी कोणत्याही मुलीला आवडेल असा. माझी आधीची कंपनी तशी लहानच होती, ३०-४० लोक असतील. त्यात मुली आणि त्याही सिंगल कमीच. रवी कोणत्याही मुलीशी येवून बिनधास्त बोलायचा. माझ्याशीही एकदा असाच येवून बोलला आणि हळू हळू आमचे वरचेवर बोलणे वाढले. कॅफेटेरियामध्ये एकटे lunch, snacks घेणे चालू झाले. ऑफिसनंतर बाहेर जाणे वाढले. आमची जवळीक वाढली. मला तो आवडू लागला. मी तसे त्याला बोलूनही दाखवले, पण त्याने ते चेष्टेवारी नेले. त्याच्याकडून तशी काहीच commitment नव्हती. मला वाटले त्याला थोडा वेळ हवा असेल. पण नंतर कळले माझ्यासारख्या त्याच्या आधीहि ‘मात्रिणी’ होत्या. मी म्हणजे त्यांतली एक. आयुष्यात पहिल्यांदाच कोणी इतका जवळचा वाटलेला, पण तोही असा निघाला. तेव्हापासून मी त्याला टाळू लागले. नंतर कंपनी बदलली आणि त्याच्याशी संपर्कही तुटला.
पण मला माहित होते ‘रोहित'(‘तो’) रवीसारखा नाही. तसा फारसा बोलका नाही. भले अजून आमची फारशी ओळख नाही, आमचे प्रत्यक्ष बोलणे झाले नाही, पण कुठे तरी वाटते फार जुनी ओळख आहे, आणि डोळ्यांच्या भाषेत भरपूर बोलणे होते.
आज valentine डे नंतरचा ऑफिसचा पहिला दिवस. सारखं वाटतं होतं त्याने यावं आणि मला एक गुलाब द्यावा. पण आता त्याचा स्वभावही थोडाफार माहित झालेला, त्यामुळे असे काही व्हायची चिन्हे कमीच, पण तरी वाटतं होतं त्याने यावं.
सकाळ पासून दिसला नाही तो. म्हणून त्याच्या डेस्क पुढूनही जाऊन आले. पण तिथे नव्हता तो. नंतर दुपारी मात्रीनिबरोबर जाताना डेस्कपाशीच उभा होता त्याच्या TL शी बोलत. मी माझ्या मैत्रीन्बरोबर होते, त्याचे एकदम माझ्याकडे लक्ष गेले, आणि दोन सेकंद तो माझ्याकडेच पाहत उभा होता. पुढे TL असल्याने लगेच त्याने त्याचे बोलणे continue केले. अमृतालाही (माझ्याबरोबरची मैत्रीण) त्याचे माझ्याकडे पाहणे जाणवले. लगेच तिने मला भरभर चालायला सांगितले. अमृताला तो तितकासा नाही आवडत, म्हणजे तसे तिने स्पष्ट बोलून नाही दाखवले, पण तिच्या वागण्यावरून वाटते तसे. का कोण जाणे?
पण नंतर पूर्ण दिवस नाही दिसला तो.
वाटले त्याच्या डेस्क जवळ जाऊन बसावे आणि म्हणावे, अरे मुर्खा आजचा दिवस काय, आणि तू करतोयस काय? एवढी सुंदर मुलगी समोर असताना त्या निर्जीव कॉम्पुटरच्या स्क्रीन कडे लक्षच कसे जाते तुझे? मी समोर असताना माझ्याशी बोलावे, मला एखादा गुलाब द्यावा, खरा-खुरा नाही तर एखादे e -greeting तरी पाठवावे. पण नाही. पुरता अरसिक, unromantic आहे. मंदच आहे कुठला.
शेवटी संध्याकाळी निघताना त्याच्या डेस्क पुढूनच गेले, पण तो त्याच्या कॉम्पुटरच्या स्क्रीन मध्ये डोक खुपसून बसलेला.
मी देखील लगेच निघाले.

Read Full Post »

नवरा ऑफिस मधून दमून घरी येतो. बायको (इतर गृहीनीन्प्रमाणे) निवांत सोफ्यावर बसली असते. तेवढ्यात त्यांचा ७-८ वर्षाचा मुलगा बाहेरून खेळून येतो.

बायको त्यांचा मुलगा पुन्हा रोजच्याप्रमाणे उशिरा आल्याची तक्रार नवऱ्याकडे करते. तक्रार करताना ‘तुम्हारा लडका’ असा उल्लेख करते. नवरा लगेच, उशिरा आला कि माझा मुलगा आणि शाळेत पहिला आला तर तुझा मुलगा म्हणत बायकोचीच तक्रार करतो. बायकोहि लगेच त्याला थांबवत आपले म्हणणे पुढे करण्याचा प्रयत्न करते, तो वर नवरा लगेच मुलालाच विचारतो, “बेटा बताओ तुम किसके बेटे हो?”

मुलगा आपल्याच नादात असतो.

मुलगा : “मल्होत्रा अंकल का…..”

२ क्षण पिन ड्रोप सायलेन्स. नवरा बायको एकदम शांत. (नवरा तर जाम tension मध्ये)

मुलगा : (मगाचचे बोलणे continue)” …. काच तोड दिया छक्का मारके” (मुलाची दोन्ही वाक्ये एकत्र वाचावीत :-))

मग नवरा आणि बायको दोघे हसायला लागतात.

Read Full Post »

वय

मागच्या आठवड्यात माझ्या कंपनी मध्ये ‘अनिल करमरकर’ यांचा saxophone या वाद्याचा कार्यक्रम झाला. कार्यक्रम एकदम मस्त झाला.
saxophone हे जसे बासरी वाजवतात तसे तोंडातून फुंकरने वाजवतात, infact बऱ्याचदा फुंकर ताकदीने द्यावी लागते.
अनिल करमरकर यांचे वय जवळ पास ५८ असेल, या वयातही ते इतक्या ताकदीने आणि इतका सुंदर saxophone वाजवतात, या अनुषंगाने कार्यक्रमादरम्यान ‘वय’ विषयावर दोन किस्से सांगण्यात आले.
पहिला म्हणजे अनिल करमरकर यांचे गुरु सध्या वयाच्या ८० व्या वर्षी सुद्धा सुंदर saxophone वाजवतात. त्यांच्या ७५ व्या वाढदिवशी एका व्यक्तीने कार्यक्रमादरम्यान व्यासपीठावर म्हंटले होते, “हे वयाच्या ७५ व्या वर्षी देखील इतका सुंदर saxophone वाजवतात. आपण पहिले म्हणजे ७५ जगू का या बद्दल शंका आणि जगलोच तर तेव्हा वाढदिवसाला saxophone पकडायचे तर सोडाच पण केक वरच्या मेणबत्त्या विझवायला तरी तोंडातून फुंकर मारता आली तरी नशिबाच म्हणावे लागेल.” 🙂
दुसरा किस्सा म्हणजे, महर्षी कर्वे यांच्या ९९ व्या वाढदिवसाला एक तरुण पत्रकार त्यांची मुलाखत घ्यायला गेला होता, मुलाखत घेवून झाल्यावर जाताना तो म्हणाला, “महर्षी मी आशा करतो कि तुमच्या १०० व्या वाढदिवसाला देखील मला तुमची मुलाखत घ्यायला मिळेल”. त्यावर महर्षी लगेच म्हणाले, “का रे तुला काय झाले आहे, चांगला तरणा तर दिसतोयस”. 🙂

Read Full Post »

(bug) बग आया रे

सकाळी कंपनीमध्ये आल्याआल्या नेहमीप्रमाणे आउट लुक उघडलं तर एका नवीन फीचरची ‘बग’ माझ्या नावावर assign झाल्याची मेल आली होती. आणि एकदम एक पूर्वीची गोष्ट आठवली.

मी माझी पहिली कंपनी जॉईन करून ५-६ महिने झाले होते. कंपनी तशी बाहेरची होती. इथे भारतामध्ये शंबर सव्वाशे लोक होते. माझ्या विंग मध्ये जवळ पास ३५-४० लोक बसत असतील. वातावरण देखील तसे खेळीमेळीचे होते. त्यामुळे अनेकदा लहान सहाण गोष्टींसाठी ई-मेल वगेरे पाठवायची तशी गरज भासायची नाही, एका हाकेवरच गोष्टी व्हायच्या. 🙂

असेच एका दिवशी एका नवीन फीचरविषयी टीम सोबत चर्चा करून आम्ही पुन्हा आपापल्या cubicle मध्ये आलो. ५-१० मिनिट होताच तोवर पलीकडच्या टेस्टिंग टीममधल्या एका मुलाने, “अरे वेणू एक बग मिल गया रे”, म्हणून त्याच्या नेहमीच्या स्टाईलमध्ये आम्हाला (दुसऱ्या एका जुन्या फीचरचा) बग कळवला. त्यावर माझा टीममेट, “क्या रे, अभी तो फीचर discuss किया हे, बग आना शुरू भी हो गये”. आणि काय दोन मिनिट सगळी विंग हसत होती.

Read Full Post »

शिक्षण झाले, दोन-चार वर्ष नोकरी झाली, वय वर्ष २५-२६ओलांडले की नातेवाईकांकडून, ओळखीचांकडून लग्नासाठी विचारणा होवू लागते. इतर लोकच (आपले) ‘यंदा कर्तव्य आहे’ असे जाहीर करून टाकतात, घरचे देखील लगेच हो ला हो म्हणतात. घरच्यांचेदेखील प्रयत्न चालू होतात. काळ बदलला तसा घरच्यांकडून देखील कशी मुलगी हवी हे विचारले जाते. अशा वेळेस आमच्यावेळेस नव्हतं बर का असं, वडिलांनी सांगितलं त्या मुलीशी केलं लग्न, मांडवातच पहिल्यांदा पाहिलं तुझ्या आईला, वगेरे सांगणारे जुन्या सिनेमातले ‘बाप’ आठवतात, आणि आपल्या वडिलांकडून विचारला गेलेल्या या प्रश्नाबद्दल त्यांचा अभिमान वाटतो. 🙂
पण तरीही अचानक आलेल्या या बाउन्सरमुळे थोडा गोंधळच होतो. दिसायला सुंदर, चांगल्या घरातली, चांगल्या संस्कारांची, graduate वेगेरे नेहमीची (पेटेंट) उत्तरे देवून आपण बाउन्सर तात्पुरता का होईना चुकवतो. पण असे बाउन्सर आता वरचेवर येणार हे माहित झालेले असते.
यक्ष प्रश्न असतो तो म्हणजे “नोकरी करणारी” की “घरकाम करणारी”(हाउस वाईफ) करणारी मुलगी?.
लहानपणापासून आईला नेहमी घरीच पाहिलेले असते, त्यामुळे आईसारखीच घर सांभाळणारी हे उत्तर चटकन पुढे येते. पण लगेच पुण्यात राहण्यासाठी लागणाऱ्या खर्चाची यादी पुढे येते. एकटे असतो तेव्हा मित्रांबरोबर रूम शेअर करून राहत असतो, लग्नानंतर मात्र वेगळा flat हवा. नवीन घ्यायचा म्हणाले तर EMI आला, भाड्याचा म्हटलं तर महिन्याचे भाडे आले. बर flat झाला मग तो मोकळा ठेवून कसा चालेल. फर्निचर, TV, फ्रीज, वाशिंग मशीन आले. नवीन (काय आणि जुनी काय) बायको म्हणजे तिची हौस-मौज आली. साड्या, ड्रेस, चपला, सुंदर दिसण्याचे साहित्य, (अनेक गरज नसलेल्या वस्तू), शोप्पिंग, सिनेमा, नाटक, बाहेरचे जेवण, traveling हे ना  ते शंभर शे साठ खर्च आले. आता हे सगळे खर्च तराजूच्या एका पारड्यात आणि दुसऱ्या पारड्यात आपली salary ठेवली तर ते खर्चाचे पारडे धापकण खाली जाते. मग आपणच आपली समजूत काढतो, म्हणतो पूर्वीचा जमाना वेगळा होता. बाबांच्या पगारात घर आरामात चालायचे, पण आता तसे नाही. आपल्या पगारात आख्खे घर काय नुसता आपला आणि आपल्या बायकोच्या अन्न, वस्त्र, निवाऱ्याचा खर्च निघानेपण अवघड. आपल्याला तर नोकरी करणारीच बायको बरी.
असे आपले मत पक्के होते इतक्यात आपण flashback मध्ये जातो.
सकाळी आपण हंतरुणात लोळत असतो. सकाळी (लवकर?) उठायला गजराच्या घड्याळाची गरज लागत नाही. आईच उठवते. तोंड धुवून येतो तोवर समोर गरम गरम चहा तयार. अंघोळीसाठी पाणी काढून ठेवलेच असते. अंघोळ झाली कि नाश्ता तयार. कपडे धुवून इस्त्री करून ह्यान्गरला लटकत असतात, ते घातले कि निघालो बाहेर हुंदडायला. लहान पणापासून हीच सवय असते (बहुतेक जणांना). आणि लगेच आईचे ते शब्दही आठवतात, “अरे दादू स्वतःची कामे स्वतः करायला शीक, नंतर लग्न झाल्यावर बायको नाही करणार हो ही सगळी कामे.” पण लहानपणी आपणवेगळ्याच जगात असतो. तेव्हा आपल्याला नेहमी वाटते आई जशी बाबांची सगळी कामे करत आली आहे तशी आपली बायकोही करेल (असा होणाऱ्या बायकोविषयी गोड गैरसमज असतो).
flashback मधून आज मध्ये आल्यावर नोकरीवाल्या बायको वीषयी पुन्हा ना ना सवाल पुढे येवून थांबतात.
पुन्हा आता त्याच प्रश्नावर आपण आले असतो. “नोकरी करणारी” की “घर सांभाळणारी”?
नोकरी करणारी बायको उठवेल का आपल्याला सकाळी लवकर? चहा, आंघोळीचे पाणी, नाष्टा, इस्त्रीचे कपडे सगळं काही मिळेल का आयत तयार?
संध्याकाळी ऑफिस मधून थकून आल्यावर मिळेल का गरम गरम चहा आणि कांदा भाजी? (अधिक माहितीसाठी माझ्या या पोस्त मध्ये पहिला para पहा)
आईसारखे लज्जतदार खाणं बनवेल का ती? आईने जशी माझी, माझ्या बहिणींची काळजी घेतली, जे संस्कार आमच्यावर केले ते करेल का ती आमच्या मुलांवर?
‘मी नोकरी करते’ हा attitude (टेंभा) (सगळ्या मुलींमध्ये नाही पण काही… का बहुतेकीत :-)) असल्यास आपल्या घरातल्यांशी, नातेवाईकांशी आणि हो आपल्याशी जमवुन घेईल का ती ? आई बाबांना सांभाळेल का ती?
हे ना ते अनेक प्रश्न डोक्यावर तांडव घालतात.
पण थोडा विचार केला तर समजते बऱ्याच गोष्टी आता बदलल्या आहेत. पूर्वी घराची जबाबदारी आईवर आणि बाहेरची बाबांकडे असायची. अशी सरळ लक्ष्मणरेषाच होती. आई बाहेरच्या गोष्टीत लक्ष घालत नसे, आणि बाबाही घराच्या बाबतीत लुडबुड करत नसत. जवळपास प्रत्येक घरी हेच चित्र होते.

पण आता मात्र तसे नाही, काळ बदलला आहे. आज मी स्वतः माझ्या होणाऱ्या बायकोने बाहेर नोकरी करावी असे म्हणतो, मग साहजिकच मला तिच्याकडून आईने केलेल्या सगळ्या कामांची अपेक्षा करता येणार नाही. ती जर बाहेरच्या कामात लक्ष घालत असेल तर साहजिकच मला घराच्या कामात (जमेल तितके) लक्ष द्यावे लागेल. जशी ती घराची आर्थिक घडी बसवायला मला मदत करते तशी मला तिला घराची घडी बसवायला मदत करावी लागेल.
अन्यथा तिच्याकडून किती म्हणून अपेक्षा ठेवायची मी? बाहेर नोकरीपण कर आणि घरीची पण सगळी कामे कर. मला मस्त मस्त जेवण पण बनवून घाल, तोंडातून पडल्या पडल्या मला गोष्टी आणून दे. आणि मी काय करणार? नुसते हुकम सोडणार? ….याला काहीच अर्थ नाही.

थोडक्यात काय तर थोडी फार adjustment केली तर कुठे तरी गोष्टी सोप्या होतील असे वाटले. लग्नानंतर सुखी आयुष्याचा हाच मूलमंत्र आहे म्हणे.
हं आता ‘ती’चा देखील हाच दृष्टीकोन (attitude) असेल तर मग’च’ गोष्टी खरच सोप्या होतील.

पाहू काय होते ते?

Read Full Post »