Feeds:
नोंदी
प्रतिक्रिया

Archive for the ‘General’ Category

सकाळी नेहमी प्रमाणे ऑफिस मध्ये mail box उघडला. एका मित्राचा forwarded e -mail आलेला. subject होता, “जेव्हा एखादी तरुणी…”. लगेचच e -mail उघडला. आणि जे काही पाहिलं त्यावर माझा विश्वासच बसेना. अहो तो forwarded e -mail म्हणजे चक्क माझ्या ब्लोग वरचा एक पोस्त होता. cc आणि bcc लिस्ट मध्ये ढिगान भर लोकं होती. आधीही बऱ्याच जणांना गेला होता तो e -mail . बयाच जणांचे ‘छान”, “nice mail”, “must read” वगेरे comments होते. wow …….. आज पर्यंत अनेक forwarded e -mails वाचले होते, पण स्वतःचाच पोस्त असा वाचायला मिळाल्यावर फार आनंद वाटला. छान वाटत. 🙂 माझ्या ब्लोग्गीण चा आजचा दिवस म्हणजे सोनियाचा दिवस होता.

Advertisements

Read Full Post »

नवरा ऑफिस मधून दमून घरी येतो. बायको (इतर गृहीनीन्प्रमाणे) निवांत सोफ्यावर बसली असते. तेवढ्यात त्यांचा ७-८ वर्षाचा मुलगा बाहेरून खेळून येतो.

बायको त्यांचा मुलगा पुन्हा रोजच्याप्रमाणे उशिरा आल्याची तक्रार नवऱ्याकडे करते. तक्रार करताना ‘तुम्हारा लडका’ असा उल्लेख करते. नवरा लगेच, उशिरा आला कि माझा मुलगा आणि शाळेत पहिला आला तर तुझा मुलगा म्हणत बायकोचीच तक्रार करतो. बायकोहि लगेच त्याला थांबवत आपले म्हणणे पुढे करण्याचा प्रयत्न करते, तो वर नवरा लगेच मुलालाच विचारतो, “बेटा बताओ तुम किसके बेटे हो?”

मुलगा आपल्याच नादात असतो.

मुलगा : “मल्होत्रा अंकल का…..”

२ क्षण पिन ड्रोप सायलेन्स. नवरा बायको एकदम शांत. (नवरा तर जाम tension मध्ये)

मुलगा : (मगाचचे बोलणे continue)” …. काच तोड दिया छक्का मारके” (मुलाची दोन्ही वाक्ये एकत्र वाचावीत :-))

मग नवरा आणि बायको दोघे हसायला लागतात.

Read Full Post »

वय

मागच्या आठवड्यात माझ्या कंपनी मध्ये ‘अनिल करमरकर’ यांचा saxophone या वाद्याचा कार्यक्रम झाला. कार्यक्रम एकदम मस्त झाला.
saxophone हे जसे बासरी वाजवतात तसे तोंडातून फुंकरने वाजवतात, infact बऱ्याचदा फुंकर ताकदीने द्यावी लागते.
अनिल करमरकर यांचे वय जवळ पास ५८ असेल, या वयातही ते इतक्या ताकदीने आणि इतका सुंदर saxophone वाजवतात, या अनुषंगाने कार्यक्रमादरम्यान ‘वय’ विषयावर दोन किस्से सांगण्यात आले.
पहिला म्हणजे अनिल करमरकर यांचे गुरु सध्या वयाच्या ८० व्या वर्षी सुद्धा सुंदर saxophone वाजवतात. त्यांच्या ७५ व्या वाढदिवशी एका व्यक्तीने कार्यक्रमादरम्यान व्यासपीठावर म्हंटले होते, “हे वयाच्या ७५ व्या वर्षी देखील इतका सुंदर saxophone वाजवतात. आपण पहिले म्हणजे ७५ जगू का या बद्दल शंका आणि जगलोच तर तेव्हा वाढदिवसाला saxophone पकडायचे तर सोडाच पण केक वरच्या मेणबत्त्या विझवायला तरी तोंडातून फुंकर मारता आली तरी नशिबाच म्हणावे लागेल.” 🙂
दुसरा किस्सा म्हणजे, महर्षी कर्वे यांच्या ९९ व्या वाढदिवसाला एक तरुण पत्रकार त्यांची मुलाखत घ्यायला गेला होता, मुलाखत घेवून झाल्यावर जाताना तो म्हणाला, “महर्षी मी आशा करतो कि तुमच्या १०० व्या वाढदिवसाला देखील मला तुमची मुलाखत घ्यायला मिळेल”. त्यावर महर्षी लगेच म्हणाले, “का रे तुला काय झाले आहे, चांगला तरणा तर दिसतोयस”. 🙂

Read Full Post »

हेमंत आठलेंचा हा पोस्त वाचला आणि पुन्हा संगणक क्षेत्रात मराठी लोकांना नोकरी मिळण्यासाठी काहीतरी करावे हे विचार पुन्हा डोकं वर काढू लागले.
संगणक क्षेत्रामध्ये नवीन लोक घेण्यासाठी कंपनी त्यांच्या कॉलेज मध्ये जाते ज्याला कॅमपस रेक्रुइत्मेन्त म्हणतात. ज्या लोकांना त्यातून नोकरी मिळते ते नशीबवान. पण ज्या लोकांना नाही मिळत किंवा ज्या लोकांच्या कॉलेजमध्ये कंपनीच येत नाही त्यांना मात्र नोकरीसाठी फार कस्त करावे लागतात. अनेक वेळा कुठे नोकरी आहे हेच कळत नाही, किंवा काल इथे नोकरीसाठी interviews होवून गेले असे कळते. कंपन्यासुद्धा आपल्या कर्मचार्यांनाच नोकरीबद्दल सांगते आणि त्यांचे मित्र कोणी असतील तर त्यांना नोकरी साठी बोलावते (रेफेरल वाल्क-इन).
याच पद्धतीमुळे आपल्याला एकाच कंपनीमध्ये एका विशिष्ट भाषेचे, समाजाचे लोक सर्रास दिसतील. म्हणजे नोकरीसाठी जागा असते पुण्यात, पण त्याची माहित पुण्यातील कोणाला समजण्याआधी ती हैदराबादपर्यंत गेलेली असते आणि लगेच तेथून एखाद मुलगा येवून ती नोकरी घेवूनही जातो आणि इथले त्यांचे लोक सुद्धा त्याला इथे नोकरी मध्ये प्रस्थापित व्हायला मदत करतात, थोड्याफार चुका माफ करतात. (आपले मराठी तरुण मात्र प्रत्येक कंपन्यांच्या पायऱ्या चढत त्यांचे बूट झिजवतात). अन असे हे सर्रास चालते हं. अशावेळेस देश, राष्ट्रीय एकात्मता या गोष्टी सोयीस्कर बाजूला ठेवल्या जातात, पण इथे बाकीच्या वेळेस मात्र आम्हाला राष्ट्रीय एकात्मतेचे धडे शिकवले जातात. असो. तो या पोस्टचा विषय नाही.

तर मला इतकेच सांगायचे आहे कि आपल्याला एखाद्या ठिकाणी नोकरीसाठी जागा आहे असे माहित असेल तर ती आपल्या मराठी मित्रांना नक्की कळवा. आपल्या कंपनीत जर अशा जागा असतील तर आपल्या मित्रांना त्या आवर्जून कळवा. तसेच आपल्या ब्लोग चा सुद्धा अशा जागा इतर मराठी लोकांना कळवण्यासाठी वापर करावा. थोडी फार प्राथमिक मदतही त्यांना करा. कोणी मराठी व्यक्तीने त्याचा resume पाठवला तर शक्य तेवढ्या ठिकाणी तो जाईल असा प्रयत्न करा. कोणजाणे आपल्या अशाच प्रयत्नातून आपल्या एका मराठी बांधवाला ती जागा मिळून जाईल. इथे इतर कुणा ‘योग्य’ व्यक्तीला त्या जागेसाठी डावराने हा मुळीच हेतू नाही. पण फक्त एका मराठी व्यक्तीला त्या जागेची माहिती देणे आणि थोडी फार प्राथमिक मदत करणे हाच आहे. पुढे तो आपल्या ज्ञानावर  ती मिळवेलच.

एका नोकरी विषयी :
sqs-india.

Testing साठी requirement आहे.
sqs-india.com वर resume upload करा.
जागा:  नळ स्तोप जवळ

Read Full Post »

१) जेव्हा कधी एखादे संकट सामोरे येईल तेव्हा हृदयावर हात ठेवा आणि म्हणा, ‘All Izz Well’,  याने संकट टळणार नाही पण संकटाला सामोरे जायचे धेर्य मिळेल. चित्रपटात सांगितल्याप्रमाणे आपले हृदय फार भित्रे असते त्याला सारखे मूर्ख बनवावे लागते. जेव्हा त्याला सगळे काही ठीक आहे असे पटते तेव्हाच ते शांत बसते. नाही तर उगाच उद्याच्या संकटाने आत्ताच ग्रासले जाते. So say, ‘All Izz Well’

२) स्वतःला नेहमी कुठल्या न कुठल्या रेस मध्ये पाळायची सवय लावून घेवू नका, नाही तर आयुष्भर या ना त्या रेस मध्ये धावावे लागेल. आधी चांगल्या शाळेसाठी रेस, मग कॉलेज ची रेस, चांगल्या गुणांची रेस, नोकरीसाठी रेस, प्रियसी साठी मित्रांशी रेस :-), बायकोसाठी समाजातील इतर होतकरू वारांबरोबर रेस, लग्नानंतर मुलांच्या शिक्षणासाठी पुन्हा शाळेची रेस वगेरे वगेरे. त्यापेक्षा या रेस चा विचारच करू नका. जे काम आहे ते मनापासून करा मग आपोआप यश मिळेल. आभ्यास करताना काय वाचतोय त्याच अर्थ समजून घ्या, त्याचा नेहमीच्या आयुष्यात कसा उपयोग करता येईल हे पहा. मग आपोआप concepts समजतील आणि  त्या आरामात परीक्षेत लिहिता येतील. मग आपोआप चांगले गुण, चांगले कॉलेज, चांगली नोकरी मिळेल. आणि मग आपोआप चांगली प्रेयसी आणि मग चांगली बायको हि. 🙂

३) ज्या गोष्टीची आवड आहे तीच गोष्ट तुम्ही चांगली करू शकता. ज्याची आवड नाही ती इतरांच्या दाबावाखातर केल्यास गोष्ट होईल पण तितकी चांगली नाही. आणि ती करताना तुम्हाला आनंदही नाही मिळणार. career निवडताना हे नक्की ध्यानात ठेवा. ज्यांनी career कडे आधीच वाटचाल केली आहे किंवा मध्यावर पोहचले आहे, त्यांनी कमीत कमी ज्या गोष्टीची आवड होती (किंवा अजून आहे) ती सुट्टीच्या दिवशी तरी नक्कीच करावी.

४) संकटे हि येतात ती आपल्याकडून काहीतरी चांगले करून घेण्यासाठी. अनेक ‘invension’ चा शोध कुठली ना कुठली समस्या, संकट आल्यामुळेच झाला आहे. जसे चित्रपटात शॉक देण्यासाठीचे उपकरण किंवा virus inverter . त्यामुळे संकटाना भिणे सोडा आणि त्यांचे दोन्ही हातानी स्वागत करा.

५) आयुष्यात बिकट प्रसंग येतील. काही वेळा टोकाचा निर्णयही मनात येईल (जसे आत्महत्या), तेव्हा तुमच्या जवळच्या लोकांवर याचा काय परिणाम होईल याचा विचार करा. यासाठी तुमच्या जवळच्या लोकांचा (आई-वडील, बायको) एक फोटो जवळ, पाकिटात ठेवा. असा काही विचार आला तर त्याकडे फ़क़्त बघा, बस..

६) ‘आज’ मध्ये जगा. उगाच उद्याचा विचार, भविष्यकाळ , उद्याच्या समस्या, उद्याचे जीवन, घराची परिस्तिथी यांचा अति विचार करून आजचे हे सुंदर ‘क्षण’ वाया घालवू नका. आयुष्यात आनंदी राहायचा उत्तम क्षण म्हणजे आत्ता ‘हा’ क्षण.

७) स्वतःला किंवा दुसऱ्याला त्याची शैक्षणिक पात्रता, पदवी, त्याचे कॉलेज, परीक्षेतील त्याचे गुण याने न पारखता त्याचे एखाद्या गोष्टीविषयी असलेले ज्ञान,  त्या विषयी असणारी तळमळ, ती गोष्टी करण्यासाठी असणारी इच्चाशक्ती, मेहनत, विचार करायची – काम करायची पद्धत, वेगळेपण या गोष्टी सुद्धा पहा. जगात अनेक मोठे मोठे लोक कोणतीही शैक्षणिक पात्रता नसतानाही मोठे झाले हे विसरू नका.

८) एखादी गोष्ट मिळण्यासाठी देवाला त्यासाठी ‘लाच’ देण्यापेक्षा त्याने दिलेल्या या सुंदर आयुष्याबद्दल त्याचे आभार माना.

९) एखादी गोष्ट कोणी मोठा माणूस सांगतोय म्हणून त्याला हं ला हं म्हणण्यापेक्षा जर तुमचे वेगळे विचार असतील तर ते जरूर मांडा.

१०) कॉलेज च्या जीवनाचा पुरेपूर आनंद लुटा, मार्क्स वगेरेच्या भानगडीत हे सुंदर दिवस वाया जाऊन देवू नका (म्हणजे आभास करू नका असे नाही :-)). पुरेपूर या दिवसांचा आनंद घ्या, नाहीतर नंतर पचतावे लागेल.

११)   एखादी मुलगी आवडत असेल तर तिचा बाप, भाऊ कोण आहे, काय करतात याचा फार विचार न करता तिला लगेच प्रोपोज करून टाका. 🙂

यातील अनेक गोष्टी नवीन नाहीत, पण त्या ज्या रीतीने चित्रपटात मांडल्या आहेत त्यामुळे कराव्याशा नक्कीच वाटतात.
सो ‘All Izz Well’

Read Full Post »

अशोक सराफ आणि लक्ष्मीकांत बेर्डे हे मराठी चित्रपटसृष्टी मधले दोन दिग्गज अभिनेते. दोघांचीही अभिनयाची वेगळी पद्धत, म्हणजे जरी दोघांचीही विनोदावर जबरदस्त पकड असली  तरी
दोघांचीही विनोद करण्याची शैली मात्र वेगळी. हा तसे काही गंभीर चित्रपट केले दोघांनी (खास करून आशिक सराफ यांनी) पण ते तसे नगण्यच. दोघेही आठवतात ते त्यांची विनोदी भूमिकेसाठीच. आजही दोघांना दूरसंच वाहिनीवर पाहायला छान वाटते. दोघेहे मेहनती, हुशार कलाकार. पण दोघांच्याही कलेच, त्यांच्यात असलेल्या उच्च दर्जाच्या कलाकारीचे चीज झाले असे पाहायला दिसत नाही.  दोघे जरी हुशार (talented) अभिनेते असले तरी, जशा चित्रपटांची त्यांना आवशकता होती असे त्यांना मिळाले असे नाही जाणवत. त्यांच्या अभिनयाच्या तोडीचे चित्रपट हाताच्या बोटावर मोजता येईल इतकेच. एकाच प्रकारचे विनोदी चित्रपट, तेच तेच विनोद, तेच विषय, तोच चित्रपटाचा सुमार दर्जा, यांमुळे नंतर नंतर लोक त्यांच्या चित्रपटना कंटाळू लागले. तेच विषय किंवा तेच विनोद त्यांनी टाळायला पाहिजे होते असं वाटत. पण कदाचित तेव्हा त्यांच्याकडे फारसे पर्यायही नव्हते. मराठी चित्रपट सृष्टी तेव्हा वाईट काळातून जात होती.

आज मात्र दिवस पालटले आहेत. मराठी सृष्टीला सोन्यासारखे चांगले असे नाही म्हणता येणार, पण (नुसते) चांगले दिवस आले आहेत असे नक्कीच म्हणता येईल. वेग-वेगळे विषय, धाडसी आणि हुशार दिग्दर्शक, मोठे banners (काही हिंदी चित्रपट सृष्टीतलेही ), उच्च तंत्रज्ञ आणि आपले हुशार मराठी कलाकार यामुळे मराठी चित्रपट वेगवेगळ्या चित्रपट महोत्सवात (अनेक विदेशीही) आणि box office वरही आपली छाप सोडत आहेत.

मराठी चित्रपटसृष्टीतले या काळाचे ‘भरत जाधव’ आणि ‘मकरंद अनासपुरे’ हे दोन आघाडीचे कलाकार. दोघात आणि ‘अशोक सराफ’, ‘लक्ष्मीकांत बेर्डे’ यांत बरेच साम्य दिसते. दोघांनीही स्वतःच्या मेहनतीने स्वतःचे नावं कमावले, आपली एक image बनवली, चाहतावर्ग बनवला, दोघांचीही विनोदी शैली आणि विनोदावर जबरदस्त पक्कड, दोघांनीही एकत्र कामे केली. दोघांचे पहिले काही चित्रपट चांगले चाललेही.

पण पुन्हा इतिहास गिरवला जातोय कि काय असे वाटते. कुठेतरी ते दोघे ‘अशोक सराफ’, ‘लक्ष्मीकांत बेर्डे’ यांच्या वाटेवर चालले आहेत असे वाटते. दोघात भरपूर talent आहे पण पुन्हा तेच तेच विषय, तेच-तेच विनोद याची पुनरावृत्ती होतेय. एखादी गोष्ट एकदा बरी वाटते, दुसऱ्यांदा बरी वाटते, पण सारखी तीच-तीच होवू लागली तर मात्र कंटाळा येतो.

दोघांनीही चित्रपट निवडताना तेच विषय आणि विनोद याचा मोह आवरला पाहिजे. बर आता पूर्वीसारखी स्थिती नाही, चांगले विषय येत आहेत, चांगले दिग्दर्शक आहेत, फक्त चांगला विषय निवडण्याची खबरदारी घ्यायला हवी.

कारण कुठेतरी प्रत्तेक मराठी चित्रपटप्रेमीला आजच्या ‘भरत जाधव’ आणि ‘मकरंद अनासपुरे’ यांना कालचे ‘अशोक सराफ’ आणि ‘लक्ष्मीकांत बेर्डे’ झालेले नाही पाहायचे. म्हणजे त्यांच्या सारखे उत्कृस्त कलाकार झालेले नक्कीच आवडेल पण तेच रटाळ मराठी विनोदी चित्रपट किंवा हिंदी चित्रपटातले ‘नोकर’ नकोत.

Read Full Post »

“मुंबई हे महाराष्ट्रीयांचेच घर”.

हे विधान आहे घटनेचे शिल्पकार Dr. बाबासाहेब आंबेडकर यांचे.

महाराष्ट्र टाईम्स मध्ये आलेला हा एक लेख,

http://maharashtratimes.indiatimes.com/articleshow/5306204.cms

Read Full Post »

Older Posts »